Syndrom Zachodzacego Slonca in Teatr 21
9.03.2024, godz. 18.00 Instalacja multimedialna “Syndrom Zachodzącego Słońca”
„Jasne, demencja to paskudna diagnoza, ale tak jak wszystko w naszym życiu ma swój początek, środek i koniec. Kto wie, w jakim punkcie swojej podróży z demencją teraz jesteś?”
Wendy Mitschell
Instalacja jest artystycznym zapisem spotkania trójki artystów Jana Domicza, Justyny Sobczyk, Dominika Strycharskiego z pacjentami_tkami Ośrodka Alheimerowskiego* w Ścinawie, z wykorzystaniem fragmentów książki Co chciałabym, żeby ludzie wiedzieli o demencji Wendy Mitchell (czyta: Krystyna Nowacka) z muzyką na żywo Dominika Strycharskiego.
W dniach 19- 21. stycznia 2024 trójka artystów przeprowadziła warsztaty performatywno-muzyczne, które zostały zarejestrowane w postaci nagrań audio, video i stały się bazą do stworzenia performansu. Proste działania ruchowe i dźwiękowe, krok po kroku doprowadziły do odkrycia ukrytej w ciele tęsknoty za szumem fal, dotykiem wiatru i zapachem wakacji nad morzem.
*pełna nazwa: Ośrodek Badawczo- Naukowo- Dydaktyczny Chorób Otępiennych wrocławskiego Uniwersytetu Medycznego w Ścinawie
Po pokazie rozmowa z twórcami oraz Agnieszką Żelwetro
Rozmowę poprowadzi: Marta Białek Graczyk
10.03.2024,
17.00: wykład Agnieszki Żelwetro „Mówię, co pamiętam, żeby nie zapomnieć”. Opowieść o tym, jak starzeje się nasz umysł.”
godz. 18.00, Instalacja multimedialna Syndrom Zachodzącego Słońca
Agnieszka Żelwetro: neuropsycholożka. Od siedemnastu lat pracuje w Ośrodku Badawczo – Naukowo – Dydaktycznym Chorób Otępiennych w Ścinawie. W pracy klinicznej zajmuje się diagnozą neuropsychologiczną i neuropsychologiczną oceną otępień, a także poznawczymi profilami chorób otępiennych oraz opracowywaniem i wprowadzaniem niefarmakologicznych metod oddziaływań. Od wielu lat prowadzi szkolenia dla kadr medycznych, seniorów oraz instytucji pracujących z seniorami i osobami z zaburzeniami poznawczymi. Od ponad 15 lat organizuje coroczne międzynarodowe seminaria neuropsychologiczne. Popularyzuje wiedzę o neuropsychologii starzenia się i neuropsychologii otępień. Wykłada neuropsychologię na Uniwersytecie SWPS we Wrocławiu, współpracuje z Instytutem Psychologii UWr, prowadzi zajęcia na podyplomowych studiach z Psychogerontologii. W pracy naukowej i klinicznej koncentruje się na procesach związanych ze starzeniem się umysłu oraz profilach neuropsychologicznych otępień. Pracuje pod opieką naukową prof. Czesława S. Nosala. Jest autorką i współautorką artykułów naukowych dotyczących neuropsychologii geriatrycznej. Jest współtwórczynią innowacji społecznej – „Teatru Reminiscencyjnego” z udziałem osób z zaburzeniami poznawczymi, której model został opublikowany w kilku wersjach językowych (czeskiej, polskiej, serbskiej, słowackiej i angielskiej). Jest pomysłodawczynią, współtwórczynią i prezeską Fundacji „Sztukowanie Pamięci” działającej na rzecz osób starszych, osób z zaburzeniami poznawczymi i ich rodzin. Od wielu lat współpracuje z Ośrodkiem Psychoterapii i Rozwoju Osobistego Psycheland we Wrocławiu.
Osoby realizatorskie:
Jan Domicz: artysta wizualny. Twórca wideo, obiektów i instalacji. W swoich pracach korzysta z narracyjnego potencjału przestrzeni, oraz jej społeczno-politycznych implikacji. Tworzy systemy na styku przestrzeni prywatnej i wspólnej.
„Jasne, demencja to paskudna diagnoza, ale tak jak wszystko w naszym życiu ma swój początek, środek i koniec. Kto wie, w jakim punkcie swojej podróży z demencją teraz jesteś?”
Wendy Mitschell
Instalacja jest artystycznym zapisem spotkania trójki artystów Jana Domicza, Justyny Sobczyk, Dominika Strycharskiego z pacjentami_tkami Ośrodka Alheimerowskiego* w Ścinawie, z wykorzystaniem fragmentów książki Co chciałabym, żeby ludzie wiedzieli o demencji Wendy Mitchell (czyta: Krystyna Nowacka) z muzyką na żywo Dominika Strycharskiego.
W dniach 19- 21. stycznia 2024 trójka artystów przeprowadziła warsztaty performatywno-muzyczne, które zostały zarejestrowane w postaci nagrań audio, video i stały się bazą do stworzenia performansu. Proste działania ruchowe i dźwiękowe, krok po kroku doprowadziły do odkrycia ukrytej w ciele tęsknoty za szumem fal, dotykiem wiatru i zapachem wakacji nad morzem.
*pełna nazwa: Ośrodek Badawczo- Naukowo- Dydaktyczny Chorób Otępiennych wrocławskiego Uniwersytetu Medycznego w Ścinawie
Po pokazie rozmowa z twórcami oraz Agnieszką Żelwetro
Rozmowę poprowadzi: Marta Białek Graczyk
10.03.2024,
17.00: wykład Agnieszki Żelwetro „Mówię, co pamiętam, żeby nie zapomnieć”. Opowieść o tym, jak starzeje się nasz umysł.”
godz. 18.00, Instalacja multimedialna Syndrom Zachodzącego Słońca
Agnieszka Żelwetro: neuropsycholożka. Od siedemnastu lat pracuje w Ośrodku Badawczo – Naukowo – Dydaktycznym Chorób Otępiennych w Ścinawie. W pracy klinicznej zajmuje się diagnozą neuropsychologiczną i neuropsychologiczną oceną otępień, a także poznawczymi profilami chorób otępiennych oraz opracowywaniem i wprowadzaniem niefarmakologicznych metod oddziaływań. Od wielu lat prowadzi szkolenia dla kadr medycznych, seniorów oraz instytucji pracujących z seniorami i osobami z zaburzeniami poznawczymi. Od ponad 15 lat organizuje coroczne międzynarodowe seminaria neuropsychologiczne. Popularyzuje wiedzę o neuropsychologii starzenia się i neuropsychologii otępień. Wykłada neuropsychologię na Uniwersytecie SWPS we Wrocławiu, współpracuje z Instytutem Psychologii UWr, prowadzi zajęcia na podyplomowych studiach z Psychogerontologii. W pracy naukowej i klinicznej koncentruje się na procesach związanych ze starzeniem się umysłu oraz profilach neuropsychologicznych otępień. Pracuje pod opieką naukową prof. Czesława S. Nosala. Jest autorką i współautorką artykułów naukowych dotyczących neuropsychologii geriatrycznej. Jest współtwórczynią innowacji społecznej – „Teatru Reminiscencyjnego” z udziałem osób z zaburzeniami poznawczymi, której model został opublikowany w kilku wersjach językowych (czeskiej, polskiej, serbskiej, słowackiej i angielskiej). Jest pomysłodawczynią, współtwórczynią i prezeską Fundacji „Sztukowanie Pamięci” działającej na rzecz osób starszych, osób z zaburzeniami poznawczymi i ich rodzin. Od wielu lat współpracuje z Ośrodkiem Psychoterapii i Rozwoju Osobistego Psycheland we Wrocławiu.
Osoby realizatorskie:
Jan Domicz: artysta wizualny. Twórca wideo, obiektów i instalacji. W swoich pracach korzysta z narracyjnego potencjału przestrzeni, oraz jej społeczno-politycznych implikacji. Tworzy systemy na styku przestrzeni prywatnej i wspólnej.
Justyna Sobczyk: reżyserka, pedagożka teatru (ukończyła Universität der Künste w Berlinie, MA), wykładowczyni (AT, AST, UW), członkini zespołu Centrum Sztuki Włączającej oraz Zarządu Fundacji Teatr 21. Założycielka Teatru 21, współzałożycielka Stowarzyszenia Pedagogów Teatru oraz studiów podyplomowych Pedagogika Teatru w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, którymi współkieruje od 10 lat z ramienia Instytutu Teatralnego. W pracy teatralnej fascynują ją różnorodność oraz sytuacje, w których budzi się duch zespołu.
Dominik Strycharski: kompozytor, flecista, wokalista, improwizator, performer i publicysta. Gra i komponuje współczesny jazz, w wielu elektrycznych i akustycznych odsłonach, muzykę współczesną, elektroniczną, posthiphop, noise a także różne odmiany improwizowanej muzyki, we własnym zespole Pulsarus. Zajmuje się także współczesnymi odmianami wokalistyki oraz jako jeden z niewielu w Polsce nowoczesnymi fletami prostymi.
prowadzenia rozmowy:
prowadzenia rozmowy:
Marta Białek Graczyk: Socjolożka i absolwentka Szkoły Reportażu. Specjalistka od wspierania rozwoju projektów społeczno-kulturalnych i innowacji społecznych – szczególnie w obszarze poprawy jakości życia osób starszych i rozwiązań międzypokoleniowych. Współtwórczyni rozwiązań i programów społecznych włączających osoby starsze. Prezeska Towarzystwa Inicjatyw Twórczych „ę”. Prowadzi zajęcia dotyczące planowania projektów społecznych na kierunku „Sztuki Społeczne” w Instytucie Kultury Polskiej.
