2017

2017
by Jakub Wroblewski

Blog Archive

Tuesday, January 9, 2018

PREMIERE of Why Do I Have to Like This by Dominik Strycharski and the New Year's Ensemble

I've decided to replace the New Year's party with a project of recording an album, through one night, just in my apartment. To start a year in a best possible way.

I've invited people and the response was really great.
People contributed in many different ways, some of them came to me to jam and record, some of them just sent amazing sounds.
THANK YOU!
credits
released January 8, 2018

Recorded on 31st Dec 2017 and 1st Jan 2018
Some sounds has been sent to me by email

Dominik Strycharski - concept, recording, piano, recorder, casio, voice, arrangement of the whole chaos, choir
Andrzej Kaźmierczak - tractor sounds
Anna Duszczynska - piano
Barbara Drążkowska - piano, cymbals, choir, casio
Bartek Smorągiewicz (Bart Smoritz) - saxophones, clarinet
Bolesław Bolczyński - whistling, sounds and soundscapes
Daniel Zorzano - electronic beat
Grzegorz Szyma - soundscapes
Jacek Latoń - electronic beat/piece ,composer
Jakub Mechowski - Żuk car sound
Jarek Lipszyc - guitar, vocal, author of the poem, choir
Kasia Krzysztofek - body sounds
Kuba Rutkowski - electronic composition
Kuba Orłowski - electronic sounds
Marcin Gokieli - author of the poem, vocals
Marek Musioł - electronic beats, noise recordings, choir
Monika Pasiecznik - reading performance of her own book on Stockhausen, choir
Olga Brzezińska - sounds of Berlin
Paulina Gawrońska - vocal, soundscapes, choir
Paweł Łapuć / Pianomatyk - piano, cymbals
Sylwia Tworek - piano piece
Piotr Żyła - the old clock
Sean Palmer - car alarm
Sławomir Wojciechowski - piano, keyboard, choir
Tomasz Barzęc - trumpet
Tomasz Januchta - double bass, composer
Wiktor Loga Skarczewski - narrator

Wednesday, December 27, 2017

SŁONIMSKI. MOJA PODRÓŻ DO ROSJI [SŁUCHOWISKO]

"Moja podróż do Rosji" to nowatorskie słuchowisko zrealizowane przez trzy znakomite reżysersko-muzyczne duety na podstawie zbioru reportaży Antoniego Słonimskiego.

Opis:
Pomysł był w gruncie rzeczy prosty. Wynikał bezpośrednio z tekstu Słonimskiego. Z wyraźnego i kluczowego w nim pęknięcia.

Już na początku pochodzącego z 1932 roku zbioru reportaży Moja podróż do Rosji czytamy bowiem: „Czy jadę do kraju czerwonego terroru, czy do państwa żywego socjalizmu, o którym przecież każdy z nas marzył od dziecka? (…) Męczy niemożność urobienia sobie, wypracowania obrazu, który nas czeka, a jest to cechą natury ludzkiej, że wychodzimy naprzeciw nieznanego z niepokojem. Przychodzą kolejno coraz gwałtowniejsze fale sceptycyzmu i entuzjazmu. I już nie jestem sam w przedziale. Jest nas trzech. Po prawej mojej stronie zasiadł, nogę na nogę założywszy, Sceptyk o bacznem i przenikliwem spojrzeniu. Pan ten ma w sobie coś nieprzyjemnego, ale nie można mu odmówić inteligentnego wyrazu twarzy. Po lewej stronie siedzi Entuzjasta. Już teraz przylgnął twarzą do szyby i wygląda z niecierpliwością nocy, za którą przyjdzie nowy dzień za granicą świata przeszłości. Wybaczcie, że ci dwaj będą nam towarzyszyli przez cały czas wycieczki”.

No więc pęknięcie. Jak oddać je w słuchowisku? Po prostu: pęc je. Dlatego też tekst Słonimskiego dość arbitralnie podzieliłem na trzy mniej więcej równe części i – równie arbitralnie – przydzieliłem je trzem (znakomitym) reżysersko-muzycznym duetom. Każdy z duetów realizował swoją część niezależnie od i bez konsultacji z pozostałymi zespołami.

Łącznikiem między trzema rozdziałami miał być sam tekst Słonimskiego oraz dwójka – jako i dwóch było towarzyszy podróży autora – czytających go (wybitnych) aktorów. Takie były wstępne założenia. Rezultat(y) mogą Państwo usłyszeć na płycie.

Dziękując bardzo wszystkim realizatorom i osobom zaangażowanym w powstanie tego słuchowiska, zapraszam Państwa do podróży z Michałem Borczuchem, Marcinem Cecko, Bartoszem Dziadoszem, Martą Malikowską, Antonim Słonimskim, Jackiem Sotomskim, Dominikiem Strycharskim, Katarzyną Szyngierą i Krzysztofem Zarzeckim. Podróży chyba niekoniecznie tylko do Rosji… i niekoniecznie w roku 1932.

Wojtek Zrałek-Kossakowski

część pierwsza twórcy: Michał Borczuch i Bartosz Dziadosz

część druga twórcy: Katarzyna Szyngiera i Jacek Sotomski

część trzecia twórcy: Dominik Strycharski i Marcin Cecko

obsada: Marta Malikowska i Krzysztof Zarzecki

koncepcja: Wojtek Zrałek-Kossakowski

nagrania: Marcin Lenarczyk, Marcin Popławski w Soundmaking Studio w Warszawie

mastering: Marcin Lenarczyk

oprawa graficzna: Katarzyna Błahuta

produkcja: Mikołaj Syska, Krytyka Polityczna

Za zgodę na wykorzystanie tekstu Moja podróż do Rosji Antoniego Słonimskiego serdecznie dziękujemy Towarzystwu Opieki Nad Ociemniałymi w Laskach

podziękowania: Inés R. Artola, Sara Herczyńska, Lucía Klapaczyńska-Ruíz, Paweł Mościcki, Sabina Sobczyk, Magda Sotomska, Małgorzata Sotomska, Ewa Sotomska, Jagoda Szymkiewicz, Anna Waligórska, Michał Zygmunt

Klasyka do usłyszenia 20./XX, część druga. kurator serii: Wojtek Zrałek-Kossakowski

Posłuchaj pierwszej części trylogii: Eter. Na drodze walki z prawem przemijania

wydawnictwo.krytykapolityczna.pl

Publikacja nie jest przeznaczona do sprzedaży © & ℗ 2017 Stowarzyszenie im. S. Brzozowskiego

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Friday, December 22, 2017

BOLESLAW SMIAŁY dir. PAWEL SWIATEK in MOS / Teatr Slowackiego

Śmiały władca versus święty męczennik.
Państwo versus Kościół.
Władza versus władza.



Paweł Świątek, reżyser nowej adaptacji „Bolesława Śmiałego”, zaprasza do dyskusji nad egoizmem każdej władzy - i tej świeckiej i tej duchowej. Pycha władzy jest ponadczasowa, znamy ją doskonale ze współczesnej polityki: brak kompromisu, osobisty rewanżyzm czy uciekanie się do rozwiązań siłowych. Reżyser zastanawia się też z czego wynikają niejednokrotnie szalone, nieracjonalne decyzje i czyny władców. Demony? Opętanie?

Opublikowany w 1903 roku dramat Stanisława Wyspiańskiego przedstawia polityczny, ale i mocno personalny konflikt między przedstawicielami różnej władzy. Budujący państwową potęgę Bolesław Śmiały (zwany także Szczodrym) idzie na zwarcie z mającym posłuch wśród ludu, kwestionującym poczynania monarchy biskupem Stanisławem. Biskup zaś oskarża króla o sodomię, nadmierne jego zdaniem ukaranie kobiet, które miały dopuścić się zdrady i zbytnie folgowanie swoim rycerzom.

Zarówno król Bolesław jak i biskup Stanisław posiadali duży wpływ na obraz naszego państwa - zarówno ten społeczny jak i polityczny. Ich konflikt oparty na wzajemnej niechęci doprowadził do ponad stuletniej utraty korony. Bolesław Śmiały to próba oglądu tego, co się dzieje z władzą, która czuje się zbyt pewnie mając przekonanie o własnej sile.

Paweł Świątek to m.in. twórca głośnych inscenizacji Doroty Masłowskiej ("Paw królowej" w Narodowym Starym Teatrze), Jana Potockiego ("Rękopis znaleziony w Saragossie" w Teatrze im. Kochanowskiego) i Juliusza Słowackiego ("Beniowski. Król Madagaskaru" w Teatrze IMKA).

Autor projektu jest laureatem stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Młoda Polska. Autor korzystał ze stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Młoda Polska.

TWÓRCY:
Reżyseria: Paweł Świątek
Dramaturgia: Mateusz Pakuła
Scenografia i światło: Marcin Chlanda
Muzyka: Dominik Strycharski
Kostiumy/ charakteryzacja: Marta Wieczorek, Maciej Czuchryta

OBSADA:
Pola Błasik, Dorota Godzic, Marta Konarska, Katarzyna Zawiślak-Dolny, Rafał Dziwisz, Michał Majnicz (gościnnie), Sławomir Rokita, Rafał Szumera,
Muzyk: Dominik Strycharski



Wednesday, December 13, 2017

Ursus PARTITA in CSW

Dominik Strycharski
Jaśmina Wójcik
Igor Stokfiszewski

Saturday, November 4, 2017

Thursday, November 2, 2017

Some shots from rehearsals

Some random shots from rehearsals of Boleslaw Smialy in Teatr Slowackiego/MOS in Krakow.
Premiere 9.11.2017

Sunday, July 2, 2017

Dominik Strycharski at Narodowy Instytut Audiowizualny

Just played a concert in FiNa. It was a part od Awangarda Na Ucho Cycle.

Repertoire:
Kazimierz Serocki - Arrangements, version for Bass Recorder solo
Louis Andriessen - Melodie for Alto Recorder and Piano
Dominik Strycharski - Me Du(S)za for Tenor Recorder and Live Processing

Dominik Strycharski - Blockflutes
Barbara Drazkowska - Piano

THE LINK TO THE SHOW

Link Here

Monday, June 5, 2017

Swiadomosc Nieswiadmosci at Gdanski Festiwal Tanca 2017

2.06.2017 / rezydencja / premiera 2017
G.20.30 / ŚWIADOMOŚĆ NIEŚWIADOMOŚCI / Premiera

koncept: Albert Ciastek, z udziałem tancerzy / wykonanie: Laura Marsal Baulenas, Liwia Bargieł, Małgorzata Piastowska, Tomek Ciesielski, Marta Kosieradzka (I Nagroda Warszawskiej Platformy Tańca 2016), Albert Ciastek / Muzyka: Dominik Strycharski / Wizualizacja: Albert Ciastek / Kostiumy, Scenografia: Agata Lewandowska / Opieka Artystyczna: Anna Piotrowska / 60 min. /

Spektakl jest próbą zajrzenia do umysłu schizofrenika. Każda osoba na scenie ma do opowiedzenia swoją własną historię. Każda z tych obcych sobie osób jest jednym wspólnym organizmem, który nie ma świadomości swojej złożoności.

Albert Ciastek - tancerz, choreograf. Absolwent London Contemporary Dance School. Współpracował z teatrami oraz choreografami takimi jak: DanceMix Theatre (Holandia), Teatr Capitol (Wrocław), Teatr Tańca i Ruchu ROZBARK, Zimmer Frei oraz z Liwią Bargieł.

Marta Kosieradzka - absolwentka wydziału tańca Artesis Krolewskiego Konserwatorium w Antwerpii. Wspołpracuje z tworcami wielu dziedzin sztuki: projektantką mody Juliette Bogers, artystami sztuk wizualnych takimi jak Elena Bajo lub Ben Cain, poetką Sabine Martens oraz z Mikołajem Mikołajczykiem.

Małgorzata Piastowska - absolwentka Akademii Muzycznej w Łodzi (specjalizacja tancerz-choreograf). Kształciła się m.in. u Marco Volty, Tomasa Nepsinskiego, Alessana Wata, Tomasza Wygody, Katarzyny Kizior, Witolda Jurewicza, Karoliny Kroczak, Anny Krysiak.

Liwia Bargieł - absolwentka Konserwatorium Tańca Współczesnego Trinity Laban w Londynie. Autorka choreografii do spektakli teatralnych m.in. Joanna Szalona. Królowa, Otello (reż. W. Raźniak), Opowiadania brazylijskie (reż. M. Hycnar). Od 2012 roku związana z warszawską Akademią Teatralną. Występowała w spektaklach Carolin Finn, Mikołaja Mikołajczyka, Grzegorza Luszka, Guilherme Botelho.

Tomek Ciesielski - członek stowarzyszenia Chorea, performer, badacz, menadżer teatru. Twórca autorskich performansow i autor publikacji o tańcu. Uczestnik międzynarodowych projektów dotyczących zastosowania nauk kognitywnych i neuronauk w badaniach nad tańcem.

Dominik Strycharski - kompozytor, improwizator, muzyk totalny.

Laura Marsal Baulenas - absolwentka London Contemporary Dance Scchool. Na stałe pracuje w Cia Roberto G Alonso. Tańczyła w Why? Dlaczegonie! w choreografii Alberta Ciastka.

Tuesday, May 2, 2017

My new Flauto Dolphy record is here



So here it is. I am very happy to announce that it's finally released.
Probably the first solo recorder jazz record ever made. But maybe it relates to the whole flutes family as well?
It's full of Dolphy and some more...
It's released by Fundacja Sluchaj. Recorded live in Pardon To Tu (the first, legendary location).
Recorded by Rafal Drewniany.
THE LINK HERE
Reviews and links:
HERE
HERE
HERE

Listen to some of it here:



I was really ready and willing to record a solo album. First of all, I wanted the recorder to burst with all the richness of its sound - unleashed, open, complete, and full. I am a fan of the fullest possible communion with the raw, uncensored world of a single instrument - a situation, in which the musician and the instrument find themselves as though put under the magnifying glass.
The situation I placed myself in is fascinating, as the solo recorder is not new to classical music. There are tons of records of the solo recorder with baroque and contemporary music. Every maestro I know has recorded an album like that, and some of them even more than one. Thus, my actions fit in well with the vast world of recorders. At the same time, however, there has not been a jazz or improvised solo album with those instruments. And that is the point - I found this specific pioneerism particularly attractive.
The very first idea that came to my mind was, obviously, to record an album with my own music only. Soon enough I abandoned this idea having realized that a wider context, some clash, would work better. Even more importantly, it should be emphasized that the place of this instrument is here, amongst others. Alone, but simultaneously surrounded by a full orchestra of references and contexts.
Therefore, it was my intention to turn to an artist who combines the two fascinations - different varieties of jazz and classical music. Why Dolphy? Because of his most twisted themes. Because of the vividness and his love for tradition. Because of swing and atonality. His flute. His great, non-jazz, structuralized intervals. Intervals that are dissonant and used in a really smart fashion. The experiment. The frenzied expression. The madness and tenderness. All the controversy. He is both worshiped and rejected. The recorder simply craves fresh blood and I am trying to provide it…
Dominik Strycharski

Friday, April 21, 2017

My New Album "Ghost" is here

So here it is, I am very very happy to announce my - somehow - first ever "contemporary classical" album. So at 41, still some space for a debut!
It also draws another direction in my music life.

The album is Called Strycharski/Andriessen "GHOST". It is part of IMIT commissions for composers. It is released by a great Bolt Records and Michal Mendyk.
The album is recorded in Krolikarnia by myself on recorders/blockflutes and my friend Sebastian Zawadzki on piano.
It contains Louis Andriessen "Melodie" and my "Harmonie"...

A little bit more about the whole process and the album is here:

The story of this album began with the idea of composing my response to Melodie
– one of the pieces dedicated to Frans Brüggen. At first, I searched for information
on the circumstances in which Louis Andriessen’s specific composition was
created. As it has quickly turned out, however, I’m not so much interested in these
circumstances any more. I have realized that this piece is a presentiment but also
a goodbye. A farewell to the spirit of community. The community which – despite
delicate disharmony (microtones) and dissonances – holds together until the end.
Andriessen’s piece stands out against 20th-century compositions for recorder: it’s
an almost unceasing unison of two instruments; the melody is almost stretched
into ambient, although it’s never fully transparent, it never loses its narrative qualities.
We will not find in it widely exploited extended techniques. Instead, there is
continuum and absolute simplicity.
This is why I wrote Melodie’s alter ego – Harmonie. I wanted to show that harmony,
which we still need, has become impossible. And that perfect harmonisation
is a great effort and a great goal which is in fact impracticable. The planned
split sounds unison of the recorder and the piano in reality rattles with microtone
shifts; the desired unity is implemented in the form which is unbearable in terms
of sound, wearying and exceptionally mechanical.
The ending of the piece, however, brings some relief. The musicians are left with
the remains of the musical language reduced to a few signals – in fact, they may
co-function in the short, rhythmically improvised episode ad libitum. This “true”
harmony – in contrary to artificial identicalness – is possible through loosening of
the rules and synchronicity. In the conditions of ambiguity and controlled, acceptable
freedom. At the same time, the composition remains a specific tour de force to
the recorder player: regulating the strength of exhalation for particular split sounds
together with their “mechanical” duration becomes more difficult with time.
P.S. Interlude: Ghost seems located between these two compositions. It’s a spontaneously
produced and recorded commentary to the entire program. The thing
about the presence of something. Here, nearby, not far.

-> Here is the link to get it on Monotype <-
-> And here as well on Bolt <-


Tuesday, April 18, 2017

Things I did in 2017 so far

So there has been a very busy time in the beginning of 2017. Crazy and stressful at times.
I basically was part of 3 amazing and different theatre pieces. With 3 different directors.
To name them:

Szewcy, dir J. Sobczyk, Narodowy Stary Teatr, Krakow
Lovecraft, dir. L. Kos, Teatr Studyjny, Lodz
Filoktet, dir. W. Klemm, Teatr im. Jaracza, Lodz

Here we go, chronologically.

| SZEWCY,
Dir. Justyna Sobczyk, Narodowy Stary Teatr, Krakow

TWÓRCY / CREATORS
Justyna Lipko-Konieczna, dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna, adaptacja
Justyna Łagowska, scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski, muzyka
Justyna Wielgus, choreografia
Ewa Wrześniak,inspicjent, sufler, asystent reżysera

OBSADA / CAST

Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz - Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski - Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz - Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka - Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik - Czeladnik I
Anna Komorek - Bosa Dziwka
Ireneusz Buchich de Divan - Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz - Gnębon Puczymorda

| LOVECRAFT
Robert Bolesto, dir, Łukasz Kos
Teatr Studyjny, Lodz

Obsada:
Dominik Ochociński – Tomasz Malicki, Ministrant Piotr, Ryszard, Lekarz 53, Mózg Lovecrafta, Kręgosłup Lovecrafta
Sergiusz Olejnik – Ciocia Anna, Józef, Nerwy Lovecrafta, Lekarz 33
Aleksandra Przesław – Sonia, Zdarta Żywcem Skóra z Lovecrafta, Ministrant Paweł, Chora na wózku
Karolina Sawka – Ciocia Lilka, Krzyk Lovecrafta, Mała Mongołka
Michał Styczeń – Lovecraft
Agata Turkot – Król Jadwiga, Ksiądz, Azia, Zakonnica
Asystent reżysera: Wojciech Rodak
Współpraca reżyserska, scenograficzna i kostiumy: Joanna Niemirska
Charakteryzacja: Agnieszka Hodowana
Muzyka: Dominik Strycharski
Wideo, wizualizacje, plakat: Kamil Walesiak

| FILOKTET
H. Muller
dir. W. Klemm

przekład Jacek St. BURAS
scenografia Kornelia DZIKOWSKA
kostiumy Julia KORNACKA
muzyka Dominik STRYCHARSKI
choreografia Maćko PRUSAK

O B S A D A

Filoktet Iwona DRÓŻDŻ-RYBIŃSKA
Odyseusz Bogusława PAWELEC
Neoptolemos Iwona KARLICKA

Sunday, February 26, 2017

Wielcy Inni in Rzeszow

Anika Idczak
Mariola Łabno-Flaumenhaft
Robert Żurek
Krystian Szymczak
Dominik Strycharski